Canal-e Vafa || کانال وفا | اپیزود ۱۶ |

اپیزود ۱۶ | سواد رسانه‌ای | روایت و سیاست

روایت چگونه ساخته می‌شود؟

در اپیزودهای قبلی سواد رسانه‌ای گفتیم مکث کنیم، پشت خبر را ببینیم، و نقش خودمان را در چرخه اطلاعات جدی بگیریم.

حالا یک قدم دیگر برداریم.

این بار نه درباره «صحت یا درستی خبر»، یا راستی‌ازمایی بلکه درباره «ساخت روایت» حرف بزنیم.

آنچه ما به عنوان «خبر» می‌بینیم خود واقعیت نیست؛ انتخابی از واقعیت است.

هر روایت سه کار می‌کند: انتخاب می‌کند. بعضی چیزها را برجسته می‌کند. و بعضی چیزها را حذف می‌کند.

آنچه حذف می‌شود

لزوما سانسور نشده است؛

گاهی در چارچوب زاویهٔ نگاه نمی‌گنجد،

گاهی در اولویت قرار نمی‌گیرد،

و گاهی با منافع و موقعیت روایت‌گر سازگار نیست.

پس روایت فقط انتقال اطلاعات نیست؛ ساختن معناست.

روایت یعنی چارچوبی که به ما می‌گوید چه چیزی مهم است، چه کسی مسئول است، و آینده چگونه تصور می‌شود.

و فراتر از روایت‌های روزمره، هر جامعه‌ای روایت‌های کلانی دارد که در طول زمان شکل می‌گیرند و جهت حرکت جمعی را تعیین می‌کنند.

در نوشتاری که در سایت ایران ۱۴۰۰ به زبان انگیسی درج شده

درباره تحول روایت‌های کلان در صد سال اخیر ایران توضیح داده شده که چگونه هر دوره تاریخی با یک روایت مسلط تعریف شده؛ روایتی که به جامعه گفته چه چیزی «مشکل» است و چه چیزی «راه‌حل».

رسانه‌های امروز در خلأ شکل نمی‌گیرند؛ در دل همین روایت‌های بزرگ‌تر حرکت می‌کنند.

در جوامعی که رابطهٔ دولت و ملت تعریف‌شده، نهادهای رسمی فعال، و رقابت سیاسی، ساختارمند است،

رسانه در چنین جوامعی معمولاً نقش میانجی داره:

قدرت را نقد می‌کند، مسائل عمومی را مطرح می‌کند، و اختلاف‌ها را در چارچوب نهادها بازتاب می‌دهد.

در چنین فضایی، رسانه جای سیاست را نمی‌گیرد؛ سیاست در نهادهای خودش جریان دارد.

اگر رابطهٔ دولت و مردم تعریف‌نشده یا متزلزل باشد، اگر احزاب و نهادهای رسمیِ رقابت‌های سیاسی غایب باشند، اگر امکان گفت‌وگوی ساختاری محدود باشد،

آن‌وقت یک خلأ شکل می‌گیرد.

و رسانه‌ها—به‌ویژه رسانه‌های خارج از کشور— ناخواسته وارد آن خلأ می‌شوند.

در این شرایط، رسانه فقط روایت نمی‌سازد؛ جای سیاست می‌نشیند.

وقتی نهاد سیاسی غایب است، رسانه تبدیل می‌شود به:

میدان رقابت‌های جناحی، محل طرح دعواهای درون‌گروهی، و گاهی جایگزین سازمان سیاسی.

در چنین فضایی:

تحلیل به موضع‌گیری نزدیک می‌شود. سناریو به پیش‌بینی‌های قطعی تبدیل می‌شود. و اختلاف‌های درون‌گروهی به مسئله عمومی بدل می‌شود.

اینجاست که تحلیل از تکیه بر بررسی واقعیت فاصله می‌گیرد و به بیان آرزوها، ترس‌ها، تعلقات گروهی یا مواضع هویتی نزدیک می‌شود.

و همان‌طور که در اپیزودهای قبلی گفتیم،گاهی در میان فستفودخبری فال‌بینی‌ها جای تحلیل رو میگیره.

این الزاماً به معنای سوءنیت نیست.

مسئله، بستر اجتماعی است.

وقتی رابطهٔ دولت–ملت و ساختار رقابت سیاسی روشن نباشد، رسانه هم نمی‌تواند نقش موثر و کلاسیک خود را ایفا کند.

در این شرایط، روایت‌ها بیشتر نمایندهٔ «گروه یا گروه‌ّا» می‌شوند تا نمایندهٔ «جامعه».

در بیداری مدنی گفتیم شهروندی جایی معنا پیدا می‌کند که فرد با یک نهاد طرف است.

اگر نهادهای سیاسی کارکرد شفاف نداشته باشند، گفت‌وگو در فضای عمومی دشوار می‌شود.

و رسانه به‌جای اینکه میانجی گفت‌وگو باشد، خودش بخشی از نزاع و دعوا می‌شود.

این همان نقطه‌ای است که باید مکث کنیم.

شهروند آگاه وقتی یک روایت می‌بیند، فقط محتوا را نمی‌سنجد؛ بستر را هم می‌بیند.

می‌پرسد:

این روایت نمایندهٔ کدام منافع است؟ کدام خلأ را پر می‌کند؟ و در فضای چه رقابتی شکل گرفته؟

فرق میان روایت عمومی و روایت درون‌گروهی را تشخیص می‌دهد.

و می‌داند که هر اختلافی الزاماً مسئلهٔ ملی نیست؛ گاهی مسئلهٔ یک گروه است که از طریق رسانه عمومی می‌شود.

روایت فقط «چه اتفاقی افتاده» نیست؛ دربارهٔ این است که چه کسی آن را تعریف می‌کند و در چه بستری.

اگر بستر اجتماعی گسسته باشد، روایت‌ها هم تندتر، قطبی‌تر و هویتی‌تر می‌شوند.

و اینجاست که سواد رسانه‌ای یعنی دیدن پشت صحنهٔ روایت.

نه برای بی‌اعتماد شدن، بلکه برای رسیدن به فهمی آگاهانه‌تر. تا بتوانیم میان نزاع‌های گروهی و مسائل عمومی فرق بگذاریم. فهمی که ما را از واکنش‌های شتاب‌زده دور کند و به کنش مسئولانه نزدیک‌تر.

برای فردایی بهتر، بدون تعصب و توهم، بیندیشیم و آگاهانه قدمی برداریم.